عجب رسمیه رسم زمونه
خونه مون عیدا پر مهمونه
 
می رن مهمونا از اونا فقط
آشغالِ میوه به جا می مونه !
 

کجاست اون کیوی ؟ چی شد نارنگی ؟
کجا رفت اون موز ؟! خدا می دونه !

جعبه خالی ِ شیرینی هنوز
گوشه ی طاقچه پیش گلدونه

عطرش پیچیده تا آشپزخونه
شیرینیش کجاست ؟ خدا می دونه!

می رن مهمونا از اونا فقط
جعبه ی خالی به جا می مونه !
 
از بس خونه رو به هم می ریزن
آدم مثل خر تو گِل می مونه
 

یکی نیست بگه خداوکیلی
جای پوست پسته توی قندونه ؟!
 
قند نصفه ی عموجون هنوز
خیس و لهیده ته فنجونه
 

حالا خداییش قندش مهم نیست
کنار اون قند نصف دندونه !
 
می رن مهمونا از اونا فقط
نصفه ی دندون به جا می مونه !!

پسته ی خندون ، بادوم شیرین
فندق در باز ، مال مهمونه
 
« پرسید زیر لب یکی با حسرت » :
که از این آجیل، به غیر از تخمه،
واسه ما بعدها چی چی می مونه ؟