مریدی ترسان نزد شیخ برفت و عرض بکرد : یا شیخ خوابی دیدم بس عجیب ، خواب دیدم گدای سر چهار راه از من کمک قبول نکردی و بگفت که تو تحریمی.
شیخ فرمود : کمی دیر خواب دیدی. گامبیا و امبیا و سنگال نیز ایران تحریم بکرده اند.
حیرانم ازاین عجایب تودرتو***دگران را برق بگیرد مارا جرقه ی پتو!
    و مریدان همی گریستند.

    مریدی “تگری زنان” نزد شیخ برفت و گفت یا شیخ حالم دریاب که بغایت رسید.
شیخ فرمود : مریدا تو را چه شده ؟
    عرض کرد : مرادا ! چشمانم ز حدقه درآمده ، خون در کله ام جمع بشده ، جهان در پیش چشمانم تیره گشته و شاخی بر سرم سبز شده.
    شیخ فرمود : چیزی نیست ، یحتمل بعد از اخبار BBC ، اخبار بیست و سی بدیده ای.
    و مریدان نعره ها و فغان ها زدند.

شیخ را پرسیدند : از برای چه ساکتی ؟
فرمود : سکوتم از رضایت نیست ، دلم اهل شکایت نیست.
و مریدان از هوش برفتندی.

     روزی شیخ به گشت و گذار در نت همی پرداخت و لکن سرعت اینترنت ایران به سرعت الاغ پیر لنگ لوکی می مانست که کُره ای در شکم دارد و باری بر کول !
    پس هیچ سایتی نبود مگر آن که تا لود شدنش شیخ چهار رکعت نماز همی گذاردی. نوبت به لغت نامه دهخدا برسید . شیخ به انگشت تدبیر اینتر بزد و …
                   بالا آمد آن صفحه ی نحس شوم *** دق دهنده ی مردم مرز و بوم
    پس شگفتی مریدان را درگرفت. شیخ را پرسیدند : یا شیخ این لغت نامه ای بود. این دیگر چرا ؟
    شیخ بگریست …
                    لغتنامه مملو زلغات کهن و نو***چه ربطی داشت به سیاست و پو.ر.نو
                    که چنینش کردند پیلتر و مسدود *** گناه دهخدای ادیب دیگر چه بود ؟
    و مریدان آنقدر بگریستند و نعره کشیدند تا تسمه موتورشان بسوخت.

    مریدی بر سر زنان نزد شیخ برفت رقعه ای به شیخ داد و عرض کرد یا شیخ قبض گازتان آمد.
فغان و ناله از مریدان برخاست.
    شیخ گریان فرمود : کاش قبض روح می شدیم و قبض گاز نمی شدیم ، حال آن کلنگ بده ببینم.
    مرید عرض کرد : یا شیخ این کلنگ نیست قبض است.
    فرمود : هرچه که هست خانه مان را ویران بکرده.
     پس نیک در قبض نگریست که صفرهایش از قبض برون زده بود.
    فرمود : به گمانم هیزم نیز گران گشته. بگردید و تپاله جمع کنید که گر آن هم گران شود بی گمان بیچاره ایم.
                       خوشا تپاله و وفور بی مثالش *** نه به این گاز و بهای بی زوالش
    و مریدان خون بگریستند .

 شیخ را پرسیدند : اینترنت ایران به چه ماند ؟
 فرمود : به زنبور بی عسل.
 عرض کردند : یا شیخ ، اینکه قافیه نداشت.
 فرمود : واقعیت که داشت .
 و مریدان رم کردندی و به صحرا برفتندی.