نميدانم نويسنده اين متن كيست. ولي انگشت روي درد بزرگي از دردهاي اين جامعه گذاشته است
  مادرم  شصت ساله است. زن مهربانی است ، کمتر نق می زند  و سعی می کند مثبت باشد.
مادرم سرطان دارد،  اما در این مورد با کسی حرف نمی زند. مادرم در مورد دردهایش زیاد حرف نمی زند مگر آنکه درد از حد بگذرد.

داستان ساده و دردناک بود.
   مادرم سوار یک سواری خطی از انقلاب به شهرک شده بود. وقتی نشسته یک زوج جوان  می آیند و می نشینند روی صندلی عقب. مادرم پیاده نمی شود چون با خودش فکر می کند که  انسانیت حکم می کند که آنها توی سایه بشینند.
    تمام راه مادر شصت ساله ی من زیر آفتاب تابستان می پزد اما خوشحال است که آن جوانها در سایه خوشند. وقتی مادرم کمی جلوتر می خواهد پیاده شود مجبور است آن دو نفررا پیاده کند تا از تاکسی بیرون بیاید. مرد جوان رو به مادر من کرده می گوید:

   مادرم جا خورده. گفته:

جوان گفته برو بابا ! سوار شده و در را شترق بسته و تاکسی حرکت کرده. مادرم ناراحت شده بود، با غم این را تعریف می کرد.
باورم نمیشود….تهرانی که من ترک کردم این جوری نبود.

***
خواهرم دو ماه است برگشته تهران برای تعطیلات تابستانی. دیشب توی اسکایپ حرف می زدیم. پرسیدم:

گفت:

  بعد قیافه اش جور عجیبی شد و گفت:

***
   میام توی وبلاگ. می بینم  باز غوغا شده.  چند تا آدم خوب به هم حرفهای بد زده اند و ......... را به هم حواله کرده اند. پدر و مادر هم را نواخته اند. آنها را می شناسم ، شهادت می دهم که آدمهای خوبی هستند. مانده ام که این همه حرف بد را از کجایشان در آورده اند..
   از خودم می پرسم این همه خشونت چرا؟ واقعا این همه حرف بد برای گفتنِ یک نظر لازم است؟ یاد قیافه ی خواهرم می افتم وقتی می گفت:

***
یک ضرب المثل قدیمی آلمانی می گوید:

- " گاری که سر بالا می رود ، اسب ها همديگر را گاز می گیرند "
  این واقعیت با اینکه نباید باشد ، هست. وقتی اوضاع سخت می شود اسب هایی که یک گاری را می کشند به جای آنکه به یکدیگر کمک کنند تا بار را با هم به دوش بکشند همدیگر رو گاز می گیرند. این کمکی به اوضاع نمی کند. اما اسب ها این را نمی بینند؛ چرا …؟ نمی دانم.