در گذشته های دور پادشاهی بی گانه بر سرزمینی مسلط شد. او بد خواه و در عین حال زیرک بود. و وزیری داشت ازخودش بسی  بد خواه تر و زیرک تر.  به او امر کردکه راهی بیاب تا بر روح و جان این مردمان مسلط شوم  بدون آنکه بفهمند واعتراضی بکنند.

     وزیر تفکری کرد و طوماری بنبشت و به جارچیان داد تا در سراسر شهرها و دهات بخوانند. قوانین جدید برای اعتقاد به دین قدیم وضع کرد و سوادآموزی را غیر قانونی اعلام کرد و مالیات ها را به سه برابر افزایش  داد. شب زفاف عروس از آن شاه بود و ارزش جان مردمان به اندازه ی چهارپایان کشورهمسایه که موطن اصلی شاه بود اعلام شد.
   هر گونه اعتراض و مخالفت با این قوانین مجازات مرگ داشت و  در نهایت طبق این قوانین گوزیدن و چسیدن هم ممنوع اعلام شد. 

 پادشاه گفت: 

- ای وزیر این همه فشار آنان را به شورش وا خواهد داشت .
وزیر گفت: 

-  نگران نباشید اعلیحضرت. به بند گوزیدن دقت نفرمودید.
همان سوپاپ اطمینانی است که انرژی اعتراضشان را خالی کنند ! و همان شد که وزیر گفت. مردم لب به اعتراض گشودند که این طبیعی است که پادشاه بخواهد مردم رابه دین خودش در آورد! و یا سواد خواندن آنان را بگیرد! همچنین افزایش مالیات همیشه مطلوب شاهان بوده! و مالکیت در شب زفاف هم رسمی قدیمی است! وبی ارزش بودن جان ما در مقابل جان مردمان همسایه هم از وطن پرستی شاه است !
   اما دیگر منع چسیدن و گوزیدن خیلی زور است.این ظلمی آشکار است! و تازه مگر پادشاه می تواند در تمام مستراح های این سرزمین نگهبان بگمارد. آنان که باسواد تر بودند داد سخن دادند که تازه جانم خالی نمودن باد روده برای سلامت مفید است وهیچ قبحی در آن نیست و اینان متحجرانی بیش نیستند که سرشان را در تنبان خلایق فرو می کنند. با کلی کیف به خاطر این تفسیر علمی و کلمه متحجر سر تکان می دادند و خودشان را روشنفکر می نامیدند و میگفتند تازه مگر خود شاه نمی گوزد؟ 
     جک های بسیاری ساختند در مورد شاه که از فرط نگوزیدن ترکیده, یابرای کنترل بر روده اش چوب پنبه به ماتحتش فرو کرده, یا مثل سگ بو کشان دماغش را به سوراخ .... مردم می چسباند واین ها را برای هم اس ام اس کردند و کلی خندیدند. نگهبانان حکومت در سراسر سرزمین پخش شدند تا اجرای قوانین را تضمین کنند. هر از چند گاهی بی خبر به مستراح ها یورش می بردند و افراد گوزو را دستگیر می کردند و به منکرات می بردند. اما مردم هم چنان به چسیدن وگوزیدن در خفا ادامه می دادند و این صداهای بوی ناک روده شان را اعتراضی عظیم به
حکومت می دانستند!  

    مردم به صحراها می رفتند و می گوزیدند. درکوچه های شهر نگاهی به این ور و آنور می انداختند و پیفی می دادند. حتی مهمانی های زیر زمینی می گرفتند لوبیا می خوردند و گروپ گوز راه می انداختند اما . . .

. . . بعد از مدتی دیگر کسی آن ماجرای منع سواد و دین اجباری و عروس دزدی و مالیات و ...را به خاطر نیاورد و همه گان سعی کردنداز این آخرین حق بدیهی خودشان (گوزیدن) دفاع کنند و در همین احوال پادشاه و وزیرش در قصر قهقهه سر می دادند که چه زیرکانه مردمان را در بخارات اسیدی خودشان غرق کرده و همه گان را گوزو کرده اند ! ! !