ما، همان جمع پراکنده . . .

موج، می‌آمد، چون کوه و به ساحل می‌خورد.از دلِ تیرۀ امواج بلند آوا،
که غریقی را در خویش فرو می‌برد،و غریوش را فرو می‌کُشت، نعره‌ای خسته و خونین، بشریت را،
به کمک می‌طلبید:
ـ « آی آدم‌ها . . .
آی آدم‌ها . . .»

ما شنیدیم و به یاری نشتابیدیم! به خیالی که قضا،
به گمانی که قدر، بر سر آن خسته، گذاری بکُند!
«دستی از غیب برون آید و کاری بکند»
هیچ‌یک حتی از جای نجنبیدیم! آستین‌ها را بالا نزدیم
دست آن غرقه درامواج بلا را نگرفتیم، تا از آن مهلکه ـ شاید ـ برهانیمش،
به کناری برسانیمش! . . .

که به خاموشی می‌پیوست. با غریقی که در آن ورطه، به کف‌ها، به هوا،
چنگ می‌زد، می‌آویخت. . .

این که در چنبر گرداب گرفتار شده‌ست، این نگون‌بخت که این‌گونه نگونسار شده‌ست،

ما، همان جمع پراکنده،

همان تنها، آن تنهاهاییم!

ـ « . . . آی آدم‌ها . . .
«آی آدم‌ها . . .»
آن صدا، هرگز خاموش نخواهد شد،
آن صدا، در همه‌جا دائم، در پرواز است! تا به دنیا دلی از هول ستم می‌لرزد،خاطری آشفته‌ست!
دیده‌ای گریان است،

هر کجا دست نیاز بشری هست دراز؛ آن صدا درهمه آفاق طنین انداز است!

آه، اگر با دل و جان گوش کنیم، آه، اگر وسوسه نان را یک لحظه فراموش کنیم،
«آی آدم‌ها»را
در همه‌جا می‌شنویم.در پی آن‌همه خون، که بر این خاک چکید، ننگ‌مان باد این جان!
شرم‌مان باد این نان!
ما نشستیم و تماشا کردیم!

در شب تار جهان!
در گذرگاهی، تا این حد ظلمانی و توفانی!
در دل این‌همه آشوب و پریشانی!
این‌که از پای فرو می‌افتد، این‌که بر دار نگونسار شده‌ست، این که با مرگ در افتاده‌ست،

ما، همان جمع پراکنده، همان تنها،
آن تنهاهاییم!

این‌همه موج بلا در همه جا می‌بینیم،
«آی آدم‌ها» را می‌شنویم، نیک می‌دانیم، دستی از غیب نخواهد آمد
هیچ‌یک حتی یک‌بار نمی‌گوییم
با ستمکاری نادانی، این‌گونه مدارا نکنیم ، آستین‌ها را بالا بزنیم
دست در دست هم از پهنهء آفاق برانیمش!

مهربانی را، دانایی را، بر بلندای جهان، بنشانیمش. . .!

ـ « آی آدم‌ها . . .!
موج می‌آید . . .»