.... وقتی چشم باز کردم دیدم جلوی میکروفن ها روبروی نمایندگان همه کشورها دارم از روی نوشته ام سخنرانی میکنم . بله ، من باز با حمایت مستقیم شخص امام زمان از همه توطئه ها به سلامت گذشتم و باز هم برنامه ربوده شدنم توسط امریکائی ها ، ترورم توسط اسرائیلی ها ، کفش خوردنم توسط خس و خاشاک های فرنگی ، هو شدنم توسط تروریستها ، آزار و اذیتم توسط خرمگس استودیو و ... عقیم ماند و به سازمان ملل رسیدم ، رئیس اینجا که فامیل قهرمان مورد علاقه من " جومونگه " ولی چون اسم سختی داره همش یادم میره به استقبالم اومد و با مهربانی گفت : محمود ، به خونه خوش اومدی .
 

     هنوز چند ثانیه از حضورم نگذشته بود که دیدم باز " هاله " دارد بطرفم می آید و اینبار او تنها نبود و چند تن از دوستانش را همراه خود آورده بود ! 

     در موقع سخنرانی همه نمایندگان سراپا گوش بودند و محو سحر کلمات من ، فقط چند دقیقه یکبار همانند اجراهای جکسون ( از نوع مرحوم مایکل ) یکی از حضار از فرط هیجان فریادی می کشید و از هوش می رفت و کارمندان سازمان ملل مجبور میشدند آنها را از سالن خارج نمایند . همه بودند ، حتی دیدم نماینده رژیم غاصب و خونخوار و نامرد و ... اسرائیل هم که قاعدتا" نباید حرفهای مرا گوش میکرد ، رفته پشت میز یه کشور دیگه قایم شده و زیر لب احسنت احسنت میگه .
     " هیلاری " هم به هر کدام از خانومهای حاضر یه قمه با یه گریپ فروت داده بود ، من خودم شاهد بودم آخر سخنرانی من از بلندگو اعلام کردند به همه گروهای خونی نیاز فوری دارند .
     " باراک " ذلیل مرده هم داشت هنگام سخنرانیم ، هی یادداشت بر میداشت تا واسه سال آینده از اونها استفاده کنه . مطمئنم از اینکه هنگام سخنرانی مزخرفش هیچ کس تحویلش نگرفت حسابی شاکیه و داره به من حسودی می کنه ، خوب شد که اون نظر قربونی رو که " فاطی " بهم داده بود با خودم آوردم وگرنه حتما" تا الان چشم خورده بودم ....